De eerste keer dat ik bij Leny langsging om haar te interviewen, voelde ik direct dat ze niet erg enthousiast was. Vriendelijk, maar wel met enige reserve liet ze me binnen in haar appartement. Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze toe hoe ik mijn notitieblok tevoorschijn haalde.
“Voor mij hoeft het niet hoor, mijn levensverhaal laten schrijven. Maar mijn neef en nicht, met wie ik heel close ben, willen het. Zij vinden mijn verhalen over vroeger altijd zo leuk. Maar om die nou allemaal in een boek te zetten is toch overdreven. Ik heb een heel gewoon leventje geleid!”
Het was niet de eerste keer dat ik zo’n reactie kreeg van een klant. Wat ik wist, maar Leny nog niet, was dat ze straks een stuk enthousiaster zou zijn. Na een uurtje praten zou ze zelf ook vaststellen dat haar leven eigenlijk heel bijzonder was geweest. Zoals ieder leven trouwens, want “gewone” levens zijn er eigenlijk niet. Zoveel is mij wel duidelijk geworden na vijftien jaar biografieën optekenen.
Het was dus een kwestie van tijd voordat Leny dat zelf ook zou ontdekken. Daarvoor moesten eerst een paar herinneringen worden opgehaald, een paar vragen worden gesteld, het eerste fotoalbum worden doorgebladerd.
“Hoe zat dat ook weer, waar werkte mijn vader toen ik geboren werd?”
“Dit was mijn moeder. Ze moest haar baan opgeven toen ze ging trouwen. Dat vond ze zo erg…”
“Op deze foto zit ik in de eerste klas van de… ja, hoe heette die school ook alweer? Moet ik nog even navragen.”
“Kijk, hier gingen we voor het eerst op vakantie. Zo spannend vonden we dat!”
Twee uur lang praatte ik met Leny en ik zag de reserves langzaam maar zeker van haar af glijden. Haar ogen begonnen te stralen, ze kreeg blosjes op de wangen. Het ene moment dook ze oude fotoboeken op uit een kast, dan weer vloog ze naar de logeerkamer waar ze nog een doos met oude brieven had staan.
Natuurlijk waren we na twee uur nog lang niet uitgepraat. We maakten een afspraak voor het volgende interview en in de tussentijd zou ze van alles uitzoeken en navragen. En haar enthousiasme? Daar hoefde ik me geen zorgen meer over te maken.
Toen ik de tweede keer bij haar aanbelde, bleek Leny’s geheugen bovendien flink “losgewoeld”. Allerlei herinneringen waren bij haar bovengekomen. Mooie verhalen en anekdotes die ze graag in haar biografie vermeld wilde hebben. Het is niet voor niets dat ik de boeken die ik schrijf weleens memoires noem. Het zijn immers vooral de memoires, de herinneringen, van de geportretteerde die ik vastleg. Soms aangevuld met historische achtergrondinformatie over een bepaalde periode, als de klant daar prijs op stelt.
Nu haar biografie af is, staat hij niet alleen bij Leny als een pronkstuk in de boekenkast. Haar neef en nicht en nog een paar familieleden hebben ook een exemplaar. En reken maar dat over een paar jaar hún kinderen er heel nieuwsgierig naar zullen zijn.
Zo’n professioneel levensboek zal in veel gevallen generaties meegaan binnen een familie. Daarom moet het levensverhaal met veel zorg en aandacht worden gemaakt. Dat is ook gebeurd: de mooie, harde kaft en het stevige papier zorgen ervoor dat het boek tegen een stootje kan.
Leny zelf was heel tevreden met het resultaat toen ze het voor haar 81ste verjaardag cadeau kreeg van haar neef en nicht. Meteen de volgende dag belde ze me op om me te bedanken.
“Zonder u was het nooit zo mooi geworden!”
Deze keer was ik degene die een blos op de wangen kreeg. Het schrijven van een levensverhaal is, hoe boeiend ook, altijd een intensieve klus. Dan is het zo fijn om te horen dat de geportretteerde er blij mee is!
Overweeg jij om het levensverhaal van jouw ouders, grootouders of een andere dierbare te laten optekenen? Of wil je (een deel van) jouw eigen leven vast laten leggen? Neem dan eens contact met me op. Ik maak graag tijd vrij om jouw vragen te beantwoorden en met je mee te denken.
Of schrijf je liever zelf? Ook daar help ik je graag bij, door het geven van adviezen tijdens het schrijfproces en/of het doen van de eindredactie als je klaar bent met de tekst.
© 2025 Website laten maken Zwolle
