‘Volgende maand stuur ik je écht iets...'
Dat zei Suus tegen me. Ze had het al eerder beloofd. En een maand later deed ze het weer.
Ze had me gevraagd haar schrijfcoach en redacteur te worden. Haar wens was duidelijk: ze wilde haar levensverhaal zelf schrijven. Het moest vooral over haar jeugd gaan, de jaren waarin haar zus nog leefde. Dat had ze de kinderen van haar zus beloofd.
Juist dat maakte het zo moeilijk. Haar zus was veel te jong overleden. Jaren geleden alweer, maar het verdriet erom was nog groot. Ze vond het moeilijk om erover te praten. Precies daarom wilde ze liever zelf schrijven. Als ik dat voor haar zou doen, dan zou ze mij over haar zus moeten vertellen en daartoe voelde ze zich niet in staat.
Maar nu merkte ze, dat schrijven haar net zo zwaar viel als praten. Iedere herinnering leidde onvermijdelijk naar het verlies.
Uitvluchten
We maakten een eenvoudige afspraak: iedere maand zou ze mij een stukje tekst sturen. Ik zou haar helpen met redactie, structuur en taal, zodat zij zich alleen hoefde te richten op haar verhaal.
Er kwam niets. De ene keer vanwege een vakantie, dan omdat de kleinkinderen kwamen logeren, dan weer omdat ze ziek was of omdat er een goede vriend was overleden. De maanden regen zich aaneen zonder dat ze ook maar één letter op papier kreeg. Af en toe belde ik haar. Dan vertelde ze hoe graag ze wilde schrijven, maar hoeveel weerstand ze voelde. En hoe onbevredigend ze het vond als ze wéér niet tot schrijven was gekomen.
Ik herkende het wel. Veel mensen denken dat ze een gebrek aan discipline hebben, maar wat er in werkelijkheid speelt is: schrijfangst. In Suus' geval omdat de herinneringen te veel pijn doen.
Tips & tricks
Van alles probeerde ik. Als eerste stelde ik voor dat ze iedere week een vast half uur zou reserveren om te schrijven. Ze hoefde dan niet eens te schrijven, als ze maar achter die computer zou gaan zitten. Desnoods de hele tijd met haar armen over elkaar. Misschien zou er iets komen, misschien ook niet.
Ik gaf haar ook de tip om iedere ochtend drie morning pages (ochtenpagina's) te schrijven. Dat idee is ontwikkeld door de Amerikaanse schrijfster Julia Cameron in haar boek The Artists’s Way. Zij adviseert om iedere morgen drie pagina’s aan één stuk door te schrijven over wat er maar in je hoofd opkomt. Je hoeft niet te letten op taalfouten, je hoeft zelfs niet na te denken over wat je wilt schrijven, je hoeft het ook niet terug te lezen. Als je maar schrijft, drie pagina’s lang, iedere ochtend opnieuw. Het is een vorm van therapeutisch schrijven om de gedachten in je hoofd los te woelen. Julia Cameron is er wereldberoemd mee geworden. Haar methode heeft de creativiteit bij veel mensen naar een hoger niveau getild.
Nog veel meer tips gaf ik Suus, maar niets hielp.
Duidelijkheid
Na anderhalf jaar had ze nog geen enkele bladzijde geschreven. Nóg meer adviezen zouden haar niet meer verder helpen. Soms is vriendelijk meebewegen niet meer behulpzaam. Soms heeft iemand juist behoefte aan een duidelijke afspraak.
Ik belde haar. ‘Ik geef je nog één kans. Vanaf nu stuur je mij iedere maand 1200 woorden. Meer mag, minder niet. Sla je één maand over, dan beëindigen we onze samenwerking.’ Ik vond het spannend om zo duidelijk te zijn, maar meende het wel. Ik wist: als dit niet werkt, dan kan ik haar sowieso niet meer helpen.
Suus reageerde anders dan ik had verwacht. Ze werd niet boos, maar voelde zich juist serieus genomen. Ze zag zelf ook in dat doorgaan op dezelfde weg haar nergens zou brengen. Ze ging akkoord.
En toen gebeurde er iets bijzonders: aan het einde van die maand ontving ik haar eerste tekst. Wat bleek? Ze kon prachtig vertellen en had een scherp geheugen. Ze schreef gewoon goed, mijn redactiewerk bestond vooral uit kleine taalkundige verbeteringen en hier en daar een suggestie om een scène nog sterker te maken. Ik was oprecht trots op haar en overlaadde haar met complimenten.
Ik herinnerde haar ook aan onze afspraak: volgende maand weer 1200 woorden. En de maand daarna opnieuw. En de maand daarop óók... Inmiddels ontvang ik al meer dan een half jaar iedere maand precies de afgesproken hoeveelheid tekst. Nooit meer, nooit minder, maar altijd een plezier om te lezen. Zo groeit haar levensverhaal nu hoofdstuk voor hoofdstuk.
Dat levensboek, dat gaat er komen. Daar twijfel ik inmiddels niet meer aan. En Suus ook niet.
Herken je jezelf hierin?
Misschien wil jij ook al jaren jouw levensverhaal schrijven en stel je het steeds uit.
Vanwege herinneringen die pijn doen;
omdat je niet weet waar je moet beginnen;
omdat je bang bent dat je niet goed genoeg schrijft;
of om welke reden dan ook.
Weet dan: je bent niet de enige!.
En je hoeft het niet alleen te doen: als schrijfcoach help ik je graag. Niet alleen met taal en redactie, maar meer nog om je in beweging te houden, om je te stimuleren en te motiveren. Zodat jouw verhaal er uiteindelijk ook echt komt.
Neem gerust contact op! Samen kijken we welke begeleiding het beste bij jou past. En kijk op deze website ook eens op de pagina Schrijfhulp. Daar staat ook veel informatie.
© 2025 Website laten maken Zwolle
